Reformist Sendikacılık

Bu tür sendikacılık hareketi, sosyal sorunun çözümünde sosyal politika yaklaşımını benimsemekte ve siyasi radikalizmi reddetmektedir. Avrupa’daki işçi hareketlerinin daha önceki doktriner bir dönemden reformist bir döneme geçmesinde, burada gerçekleştirilen süratli endüstrileşmenin, hızla artan yaşam standartlarının, siyasi demokrasi uygulamalarının ve sosyal reformların önemli rolü olmuştur (Güven, 2009: 74).

Reformist sendikacılığın düşünsel altyapısı “Fabian Sosyalizm”ine dayanmaktadır. Fabian sosyalizminin öncüleri Sidney ve Beatrice Webb’ler’in “Endüstriyel Demokrasi” adlı eserinde yer almıştır. Webb’ler endüstriyel demokrasi kuramları içinde sendikacılık hareketine “siyasal” ve “ekonomik” olarak iki görev yüklemişlerdir. Onlara göre; demokrasi, siyasal alanda nasıl kişisel eşitlik, temel hak ve özgürlükleri yerleştirmişse, endüstriyel demokrasilerde de, sanayi içinde işçilere aynı nitelikte eşit hakları ve özgürlükleri sağlayacaktır.

Reformist sendikaların özellikleri şöyledir;

-Reformist anlayışı benimseyen sendikalar, üyelerinin ekonomik çıkarlarını koruyup geliştirebilmek için toplu pazarlık yolunu etkin olarak kullanmayı gerekli görürler.

-Reformistler, toplumsal sorunların çözümünde, baskı grubu işlevli siyasi faaliyetlerin parlamento üzerinde etkili olunabileceğini savunurlar.

-Reformist sendikalar, geniş kapsamlı amaçlarına yardımcı olabilecek bir siyasi parti kurabilecekleri gibi mevcut siyasi partilerden kendilerine yakın olan sosyalist, işçi ya da sosyal demokrat partileri destekler (Mahiroğulları, 2011: 35).

İngiltere’de TUC, İsveç’te LO, reformist sendikaların tipik örnekleridir.