Sendikacılıkta Taban Örgütlenme Modelleri

Taban örgütlenme modeli en alt örgütlenme modelidir. İşyeri, işkolu, bölge esası ve meslek sendikacılığı şeklinde dört alt grupta incelenmektedir.

Meslek Sendikacılığı: Yalnızca belli bir meslek (uğraş) esas alınarak kurulan sendikalara “meslek sendikacılığı” adı verilir (Akyiğit, 2008: 342). İşyeri ve işkolu ayrımı yapılmamaktadır. ABD ve İngiltere’de görülmüştür. Örneğin, sadece ayakkabıcıların oluşturduğu sendikalar buna örnek gösterilebilir.

Bölge Esasına Göre Sendikalaşma: Sadece belli bir coğrafi bölgede bulunanların kurup üye olabildiği sendikalara “bölgesel sendikalar” bu tür sendikalaşmaya “bölge esasına göre sendikalaşma” denmektedir (Akyiğit, 2008: 342).

İşyeri Sendikacılığı: Aynı işyerinde çalışan işçileri bir araya getiren sendikalardır. Bu modelde, sendika, işyeri ile sınırlı olduğundan işverene karşı baskı gücü oluşturmada etkisiz kalmaktadır. Ayrıca, ülke genelinde güçlü sendikacılığın oluşmasına engel olabilmekte veya geciktirebilmektedir.

şkolu Sendikacılığı: Mesleki farklılıkları dikkate almadan bir işkolundaki tüm işçileri bir araya getiren sendikalardır. Makineleşmenin ve kitle üretim endüstrilerinin hızla büyümesine paralel olarak çoğu gelişmiş ülkede gelişme göstermiştir (Tokol, 2000: 29). Bu modelde, artan merkezileşme dolayısıyla sendika içi demokrasi azalmakta, bu da sendika ile üyesi arasındaki bağı azaltmaktadır.